فاصله ۳۰میلیونی دستمزد و هزینه در ایران

در سال گذشته نسبت دستمزد سالانه كه به يك كارگر پرداخت مي‌شود به متوسط هزينه‌هاي سالانه براي خانواده‌هاي شهري ۳۸ درصد و براي خانوار روستايي نيز ۶۹ درصد بود. بدين معنا كه در يك خانواده شهري، دستمزد هر كارگر كفاف كمتر از ۴۰ درصد هزينه‌هاي زندگي‌اش را مي‌دهد.

به گزارش سایت سایت معلولین هدف  و به نقل از روزنامه اعتماد: در سال گذشته نسبت دستمزد سالانه كه به يك كارگر پرداخت مي‌شود به متوسط هزينه‌هاي سالانه براي خانواده‌هاي شهري ۳۸ درصد و براي خانوار روستايي نيز ۶۹ درصد بود. بدين معنا كه در يك خانواده شهري، دستمزد هر كارگر كفاف كمتر از ۴۰ درصد هزينه‌هاي زندگي‌اش را مي‌دهد.

در حالي كه خانواده‌هاي روستايي مي‌توانستند تا ۷۰ درصد هزينه‌هاي زندگي‌شان را با همان حقوق پوشش دهند. فاصله ميان دستمزد سالانه يك كارگر با هزينه‌هاي زندگي در شهرها و روستا به ترتيب حدود ۳۰ و ۸ ميليون تومان است. همين امر باعث مي‌شود خانواده‌ها منابع درآمدي خود را گوناگون انتخاب كنند تا هم از گزند نوسانات و افزايش تورم قدري در امان بمانند و هم ميزان بيشتري از هزينه‌هاي خود را پوشش دهند.

افزايش ۲۱ درصدي هزينه در شهرها

بررسي‌هاي وزارت كار نشان مي‌دهد كه متوسط هزينه‌هاي سالانه يك خانواده شهري در سال ۹۸ افزايش ۲۱ درصدي يافته و به بيش از ۴۸ ميليون تومان در سال رسيده است. اين در حالي است كه در سال ۹۷ متوسط هزينه يك خانواده شهري ۴۰ ميليون تومان بود. بر اساس گزارشي كه وزارت كار منتشر كرده متوسط درآمد خانواده‌هاي شهرنشين نيز رشد ۲۴ درصدي داشته و از ۴۴ ميليون و ۹۵۰ هزار تومان به ۵۴ ميليون تومان در سال گذشته رسيده است. آمار مربوط به درآمد و هزينه خانواده‌هاي شهري از سال ۹۰ تا ۹۸ نشان مي‌دهد در كمتر از يك دهه، رشد درآمدها ۳۱۵ درصد بوده و از ۱۳ ميليون تومان به ۵۴ ميليون تومان رسيده و بيشترين جهش نيز طي سال ۹۷ تا ۹۸ رخ داده كه متوسط درآمدها افزايش ۲۴٫۴ درصدي داشت.

هزينه نيز طي سال‌هاي ۹۰ تا ۹۸ افزايش ۲۶۲ درصدي داشته و از ۱۳ ميليون و ۴۷۴ هزار تومان به ۴۸ ميليون و ۶۴۳ هزار تومان رسيد. بيشترين جهش هزينه‌ها در شهرها نيز مانند افزايش درآمدها در فاصله سال‌هاي ۹۷ تا ۹۸ بوده كه ۲۰٫۷ درصد بيشتر شده است.

۲۱۱ درصد افزايش هزينه در خانواده‌هاي روستايي

هزينه يك خانواده روستايي طي سال‌هاي ۹۰ تا ۹۸ افزايش ۲۱۱ درصدي داشته و از ۸ ميليون و ۵۰۰ هزار تومان به ۲۶ ميليون و ۵۹۶ هزار تومان رسيد. طي اين سال‌ها متوسط درآمد براي خانواده‌هاي ساكن در روستا افزايش ۲۷۵ درصدي داشته و از حدود ۸ ميليون تومان به ۲۹ ميليون و ۷۰۰ هزار تومان رسيد. بيشترين جهش درآمدي در خانواده‌هاي روستايي مانند خانواده‌هاي شهري در فاصله سال‌هاي ۹۷ تا ۹۸ رخ داد كه منجر به افزايش ۲۷٫۴ درصدي شد . در اين فاصله زماني هزينه‌ها نيز افزايش ۲۲ درصدي يافت.

بيشتر شهري‌ها، «ساير درآمدها» دارند

در بخش ديگري از گزارش وزارت كار، سهم منابع درآمدي از كل درآمد خانوارها نيز محاسبه شده كه بر اساس آن، بيش از نيمي از درآمد خانوارهاي شهري از محل «ساير درآمدها» كه ممكن است اجاره‌بهاي مسكن شخصي، يارانه يا حقوق بازنشستگي باشد. بر همين اساس در سال گذشته، ۳۲٫۵ درصد از سهم درآمد شهرنشينان را حقوق و دستمزد تشكيل مي‌دهد. نسبت «ساير درآمدها» و حقوق و دستمزد در منابع درآمدي روستاييان نيز مانند شهرهاست. به گونه‌اي كه در سال گذشته سهم اين دو ۳۵٫۸ و ۳۰٫۷ درصد بوده است.

اين نسبت در سال ۹۰ براي روستاييان ۴۵٫۴ و ۲۶٫۸ درصد و براي شهرنشينان ۵۵٫۲ و ۲۹٫۴ درصد گزارش شده است. با مقايسه آمار مي‌توان دريافت در اين سال‌ها «حقوق‌بگيري» افزا ش بيشتري پيدا كرده، چراكه نوسانات اقتصادي مانند تحريم، ناتواني در فروش نفت، ‌تصميم‌هاي يك‌شبه در خصوص ممنوعيت واردات يا صادرات باعث شده افراد سراغ درآمدهايي بروند كه بدانند هميشگي است و سر وقت پرداخت مي‌شود، حتي اگر مهم‌ترين منبع درآمدي‌شان نباشد.

شكاف ميان دستمزد و كل درآمد شهري‌ها؛ ۳۶ ميليون تومان

در بخش ديگري از اين گزارش نسبت حداقل دستمزد سالانه كارگران به متوسط درآمد سالانه براي يك خانوار در شهر و روستا نيز بررسي شده كه بر اساس آن يك خانواده شهري در سال گذشته ۳۴ درصد از منابع درآمدي كه در اختيار دارد، از حقوق و دستمزد به دست مي‌آورد، چراكه متوسط درآمد سالانه يك كارگر در سال ۹۸ حدود ۱۸ ميليون و ۴۵۵ هزار تومان گزارش شده كه فاصله ميان درآمد يك كارگر با متوسط درآمد سالانه يك خانواده شهري را از محل ساير درآمدها يا مشاغل آزاد پر مي‌شود. اين فاصله در سال گذشته ۳۶ ميليون تومان بود كه بيشترين شكاف از سال ۹۰ تاكنون است. اگرچه اوضاع براي خانواده‌هاي روستايي نيز به خوبي پيش نمي‌رود، اما شكاف ميان حقوق سالانه با كل درآمد كمتر از خانواده‌هاي شهري است.

در سال گذشته نسبت حداقل دستمزد سالانه كارگران به متوسط درآمد سالانه براي آنها حدود ۶۲ درصد و شكاف ميان حقوق و دستمزد يك كارگر با درآمد اين خانواده‌ها ۱۱ ميليون و ۳۰۰ هزار تومان برآورد شد كه بيشترين فاصله از سال ۹۰ تا ۹۸ است. به نظر مي‌رسد با افزايش نوسان اقتصادي و تورم در سال‌هاي اخير، خانواده‌ها به فكر افزايش منابع درآمدي خود بودند و سعي مي‌كردند گزينه «حقوق‌بگيري» را به عنوان يكي از گزينه‌هاي تامين منبع درآمدي در شرايط بي‌ثباتي و نااطميناني اقتصادي داشته باشند.

فاصله ۳۰ ميليوني دستمزد و هزينه براي شهري‌ها

در برآوردهاي وزارت كار، نسبت حداقل حقوق سالانه يك كارگر به متوسط هزينه‌هايي كه در يك‌سال دارد براي خانواده شهري ۳۸ درصد است. به بيان ديگر يك خانواده شهري اگر فقط بخواهد با حقوق زندگي خود را بگذراند، تنها ۳۸ درصد از هزينه‌هايش را مي‌تواند پوشش دهد. اين نسبت براي خانواده روستايي حدود ۷۰ درصد است. بر اساس آمارها در سال گذشته فاصله ميان حداقل حقوق و دستمزد سالانه كارگران با هزينه‌هاي سالانه در شهرها حدود ۳۰ ميليون و ۲۹۹ هزار تومان و در روستاها ۸ ميليون و ۱۴۱هزار تومان تخمين زده شده است.

منبع برترین ها 

جاوید عباسی

جاوید عباسی

جاوید عباسی هستم مدیر پرتال هدف مقاله نویس و حامی حقوق معلولین سعی میکنیم با نقد و بررسی مشکلات هم نوع های عزیزمان مشکلات این بخش از جامعه را به گوش مسئول عزیز برسانیم

Leave a Replay

About Me

برای تغییر این متن بر روی دکمه ویرایش کلیک کنید. لورم ایپسوم متن ساختگی با تولید سادگی نامفهوم از صنعت چاپ و با استفاده از طراحان گرافیک است.

Recent Posts

Follow Us

Weekly Tutorial

Sign up for our Newsletter

Click edit button to change this text. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit